تشنه ترین ترانه ام

 برای جرعه ی صدات

خاموش ترین قصه ها

برای خوندن لبات

منتظرم سحر بشه

دوباره با صدای پات

مي خوام كه بارون  نزنه

از ابرهاي توى چشات

قناری باغ دلم

آخ که چه بی هوس شده

چهچه ی بلند او

زخمی این قفس شده

بغض نشسته تو گلو

مثل حباب آ رزو

تو چنگ دیو لحظه ها

بسته و بی نفس شده

هر وقت می خواهم بوی بهشت را استشمام کنم فاطمه را می بوسم

من با هیچ قصه ای نخوابیدم ولی با خیلی ازقصه ها بیدار شدم

مترسک

نفس عمیقی کشیدو خودش را روی خاک مرطوب پای درخت ولو کرد سرش را آهسته به تنه درخت  گذاشت آب دهانش را فرو داد

و بعد به روزنه های نوری که از لابلای شاخه های پوشیده از برگ درخت به زمین می رسید خیره شدباغ سرسبز مقابل او حس خوشایندی را در دلش ایجاد می کردچند لحظه تو حال خودش بود که صدای قار قار چند کلاغ ذهنش را آشفته کرداز جا پرید و به سمت خرت و پرت های توی خورجینش رفت لباس های مندرس و رنگارنگی را بیرون ریخت و با حوصله با چوب های که از قبل آماده کرده بود

یک مترسک بزرگ آماده کرد وآن را درست وسط باغ روی بلندای خاکی که گاهی از روی آن به دوردست ها خیره می شد نصب کرد

حالا پیرمرد دوباره زیر سایه درخت خسته تر از قبل نشسته بود و این بار به جای سایه آفتاب بالای سرش نگاهش را دوخته بود به مترسکی که انگار درست خود او را زیر نظر گرفته بود چشم  های پیرمرد آهسته روی هم افتاد .و صدای خس خس سینه اش آرام آرام بلند شد هنوز چند لحظه ای از خوابیدن پیرمرد نگذشته بود که با اشاره مترسک کلاغ های که پشت تپه ها  کمین کرده بودند خودشان را به باغ پیرمرد رساندندو..... شاید از صدای قهقهه مترسک بود که پیرمرد از خواب پریدپیشانیش از دانه های ریز عرق پوشیده بود آب دهانش را به سختی فرو داد نگران به باغ خودش نگاه کرد مترسک اما با کت کهنه پیرمرد بر تن  هنوز به او می نگریست.

خسرو قاسمی14/4/84

فردا هم می آید

مثل امروزی که آمدست و می رود

ومن هیچ چشم داشتی به او ندارم

آنگونه که به دیروز نداشتم

با آینه در ستیزم

که بازتاب چهره خسته من است

واز جمع گریزانم

که قاتل تنهایی است

 می نشینم در اتاقی مشرف

به کوچه ای زخمی و کم عبور

تا بنگرم به گام های لرزان مردمی که 

 با خویش نجوا می کنندو گاه

با سایه خود مباحثه

می روند در خطوطی ناموزون

همچون سیاه مشقی کودکانه

بر بستر ی سفید

با سایه های ازخیال

چون نقش های از ابر آسمان بر زمین

درغروبی غبار آلود

در هوای دم گرفته چون پاییز

که باد سمفونی کهنه آن را نشخوار می کند

خسرو قاسمی 2/4/84