یک عمر دنبالت بودم  شاید هم  تو دنبال من بودی نمی دانم فقط می دانم بودم

یا بودی توی تمام لحظه های که گذراندم لحظه های که مثل باد رفتند و حالا از

آنها هیچ نمانده جز یک عالمه عکس های رنگ و رو رفته . توی تمام عکس

های قدیمی من تو هم هستی هیچکس ترا نمی بیند ولی من می بینم که

ایستاده ی  ولی به جای دوربین فقط به من نگاه می کنی  از پنجره به آسمان

 نگاه می کنم اصلا رنگ ان روزها نیست  یادت هست چقدر به آسمان نگاه می

کردیم  روی پشت بام کاهگلی خانه مان تو هم بودی اینقدر به ستاره ها و آسمان

 زل می زدیم  که خوابمان می برد  تو توی خواب های من راه می رفتی و مرا

سوار شانه های  بابا تاریخ و ننه جغرافیا می کردی تا تمام شهرها را دور بزنم

سفر من با رویا های که تو برایم نقاشی می کردی شروع می شدتا وقتی که

 دوباره چشمهایم را باز می کردم ..  کوچه های قدیمی مان را یادت  هست  که

با اولین برف زمستان آغوشش را با یک مخمل سفید برایمان باز می کرد خیا

 بانها را به یاد داری همان ها ی که مدام بوی غربت می داد وتو هر روز در کنار

 من آنها را بی  مقصد طی می کردی ...  کوه های شهر را با تو بالامی رفتم

وقتی مثل نسیم بهاری توی سینه دشت رها می شدم تو هم درست کنار من می

دویدی  کنار رودهای آب  توی عمق آواز  پرنده ها توی بیشه کوچک روستا که

 با درخت های بلندش قد می کشیدیم تا جایی که دستمان به ابرها می رسید

همه جا بودی یادت هست  چقدر  لذت می بردیم ازدویدن روی ابرها تو همیشه

 ساکت بودی ولی من حرف های تو را می شنیدم گاهی توی چشمان من می

 نشستی  و بعد آرام جاری می شدی نمی دانم چرا  گاهی با حنجره من داد می زدی

 ولی کسی صدایت ر ا نمی شنید گاهی می آمدی کنار من حتی در آغوشم ولی

هیچکس ترا نمی دید

سنگ صبور من بودی پا به پای من اشک می ریختی درست همانگونه  که با من

 می خندیدی نمی دانم چرا آرام آرام از تو دور می شدم دیگر کمتر می آمدی یا

 اینکه من کمتر ترا می دیدم  نفهمیدم تو نبودی یا بودی و من نبودم من

فقط به یک خواب طولانی رفتم بی تو و  وقتی بیدار شدم مثل بچه های که نیمه

 شب از تشنگی بها نه می گیرندسراغت را گرفتم تو اما نبودی نمی دانم چرا 

.

 نفهمیدم چقدرزمان سپری شد   یک سال ده سال ......عاشقا نه ترین 

 نگاههایت به من ازدرون آینه بود رفتم سراغ آینه اما تو نبودی حتی من هم

نبودم حا لا دیگر باور کردم که گم شدی  کجا نمی دانم توی کوچه خاکی محل 

 توی همان خیابان غریب توی بیشه یا ..دشت یا توی کوهها اصلا تو گم

شدی یا من .. حالا من  فقط به اسمان نگاه می کنم.اسمان  اصلا رنگ آن روزها

نیست ولی من دارم به آن نگاه می کنم باید دوام آورم تا وقتی که  تو پیدا شوی

 یا یکی بیا ید و مرا  پیدا کند    ...

خسرو قاسمی۶/۶/۸۴